Sinterklaasgedicht




Deze zaterdagochtend begint wat onwennig voor de televisie. Gelukkig…we vangen wat op van Sint. Maar al snel wordt de uitzending ruw onderbroken want mijn ene zoon vertrekt naar z’n wekelijkse sportactiviteit en de ander ligt in bed en vindt Sinterklaas niet meer zo interessant. In het centrum hoor ik ondertussen een veelvoud aan sirenes. Het lijkt wel open dag bij de brandweer. Of zou die dan toch?…Maar dit keer geen Sinterklaas.

Dit stukje is niet bedoelt om een zielig verhaal te houden. Nee. Het huiselijk leven afgewisseld met online Zoom activiteiten is niet onplezierig. En gelukkig daalt ondertussen het aantal besmettingen. Maar toch, ’s middags in het warenhuis zien we een handjevol mensen met mondkapjes en slechts één vage roetveegpiet in het entree. Nergens kinderen en geen Sint.

Ik bedenk me dat ik iets wil doen, vanaf vandaag is tie tenslotte in het land. Ik hecht aan de traditie. Loodjes trekken met collega’s. Kinderen met zenuwen, Liedjes, etalages met cadeautjes. Het knutselen van een surprise met een rijmpje. De mand met cadeautjes. En altijd is daar het gedicht. Dit jaar weer. De schoentjes zijn gezet. We houden gewoon vast aan deze mooie traditie.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Related Post